Każde dziecko potrzebuje przyjaciela

Każde dziecko potrzebuje przyjaciela

Jeśli macie przyjaciela z czasów dzieciństwa to wiecie, że relacje, jakie mały człowiek wówczas nawiązuje, są zupełnie inne od tych dorosłych. Ważne bowiem jest zupełnie co innego – przede wszystkim wspólna dobra zabawa, zrozumienie, zainteresowania. Dorośli oczekują od przyjaciela wsparcia, pomocy, a ich związki oparte są jednak na większej wzajemności niż te dziecięce.

Przyjaźń to prawdziwy skarb
Dobry przyjaciel rozumie nasze smutki i radości w pół słowa. Takie mogą być już znajomości przedszkolne, ale w tym okresie przyjaciel to jednak przede wszystkim dobry towarzysz zabawy, taki który chętnie bawi się tym samym, bez problemu dzieli się wybranymi zabawkami, bierze udział w zabawie, ale też sam ją inicjuje i nie ma tu znaczenia płeć – chłopcy bawią się równie chętnie z dziewczynkami, jak z innymi chłopakami. Te wczesne przyjaźnie nie są jednak bardzo trwałe. Wystarczy, że pojawi się sytuacja konfliktowa (a prędzej czy później musi do takiej dość), żeby dzieci porzuciły wspólne zajęcie i przeszły do kolejnego. Jest to naturalne i nie powinno wywoływać rodzicielskich pretensji „dlaczego już nie przyjaźnisz się z Jasiem?”, bo cechą charakterystyczną przyjaźni przedszkolnych jest podejście egocentryczne (rozumienie tylko własnej perspektywy, nieumiejętność wczucia się w sytuację drugiej osoby) i krótkotrwałość.

Dopiero dzieci w wieku szkolnym zaczynają rozumieć, że dobre stosunki z innymi wymagają umiejętności obu stron, które muszą czasem ustąpić, zrezygnować, uznać cudze potrzeby. Przyjaźnie w tym wieku zaczynają się koncentrować wokół wspólnych zainteresowań, szczególnie tego, co się robi razem „po szkole”, ale bywa i tak, że szkoła – wspólna klasa i dzielona ławka – stają się ich podstawą. Ten okres to bardzo wyraźny antagonizm płci: chłopcy przyjaźnią się tylko z chłopcami, dziewczynki są „głupie”, z kolei dziewczynki uważają kolegów za niesłychanie dziecinnych. Przyjaźnie szkolne opierają się w znacznej mierze na wzajemnym zaufaniu. Umiejętność dochowania tajemnicy i lojalność są niezbędne. Odkrycie, że przyjaciel zachował się nielojalnie to koniec przyjaźni i złamane serce – w takiej sytuacji dziecko potrzebuje ogromnego wsparcia. Nie można bagatelizować całej sytuacji, ponieważ dziecko naprawdę cierpi i musi upłynąć sporo czasu zanim odzyska wiarę w siebie i innych ludzi.

Kiedy dziecku trudno nawiązać przyjaźń
Każde dziecko chce mieć bliskich kolegów i przyjaciół, ale nie każdemu przychodzi to z łatwością. Są takie dzieci, które mają naturalny talent do zjednywania sobie ludzi i gdziekolwiek się znajdą, natychmiast otacza je wianuszek osób, które chcą z nimi rozmawiać i bawić się. Niestety, są też i takie dzieciaki, które mimo starań nie umieją nawiązać bardziej trwałej więzi. Takie dziecko potrzebuje szczególnego wsparcia ze strony rodziców, którzy podzielą się swoim doświadczeniem i pomogą:

  • rozwijać zainteresowania, bo wspólna pasja to idealny początek znajomości, warto więc pomóc dziecku znaleźć coś, co pomoże mu być z innymi: treningi (raczej gier zespołowych, a nie indywidualne), harcerstwo czy inne dodatkowe zajęcia,
  • myśleć o innych – dzieci, które skupiają się tylko na sobie, nie będą umiały słuchać innych, czasem więc warto razem z dzieckiem zaangażować się w jakieś prace dla innych ludzi – pomaganie sąsiadce, opiekę nad czyimś dzieckiem czy wolontariat,

reklama

  • być lojalnym i uczyć dochowywać tajemnic, szanować tajemnice dziecka i nie „wyciągać” z niego pewnych rzeczy, które dziecko wypaple, nie zdając sobie nawet z tego sprawy,
  • budować pewność siebie i poczucie własnej wartości,
  • uczyć przegrywać – ten, kto ciągle wygrywa, nie jest atrakcyjnym towarzyszem, a wygrywanie zawsze i za wszelką cenę, nie przysparza przyjaciół,
  • dbać o przyjaźń – często to od rodziców zależy, czy dzieci będą mogły spędzać wspólnie czas, warto też czasem zaprosić znajomych dziecka do nocowania czy na wspólną wycieczkę oraz pozwolić dziecku na wyjazd z nimi,

reklama

  • uczyć współpracy – pomogą w tym gry planszowe, wspólne robienie czegoś czy zabawa.


Warto przy tym pamiętać, że przyjaźń wymaga spokoju – trzeba jej więc dać czas i pozwolić rozwijać się we własnym tempie.

Joanna Górnisiewicz

Ocena: Jeszcze nie ma ocen...

Kliknij, żeby dodać swój głos

Czy ta strona może się przydać komuś z Twoich znajomych? Poleć ją:

Zobacz także

Rozwój emocjonalny przedszkolaka

Rozwój emocjonalny przedszkolaka

Radość na Twój widok, gdy odbierasz dziecko z przedszkola. Złość, gdy młodszy brat zabiera zabawki....   Więcej

Jak wspierać rozwój społeczny dziecka

Jak wspierać rozwój społeczny dziecka

Kiedy rodzi się dziecko zastanawiasz się co kupić, jak urządzić pokój, wreszcie jak karmić i pielęgnować...   Więcej

Flegmatyk czy sangwinik? Poznaj charakter dziecka

Flegmatyk czy sangwinik? Poznaj charakter dziecka

„Dlaczego moje dziecko jest takie ruchliwe, wszędzie go pełno...” A dziecko koleżanki jest takie spokojne...   Więcej

Jak dzieci kłamią na kolejnych etapach rozwoju

Jak dzieci kłamią na kolejnych etapach rozwoju

Przyłapałaś dziecko na kłamstwie. Zastanawiasz się, dlaczego tak się stało. Czy dziecko zrobiło to z...   Więcej

Jak uczą się dzieci?  - 5 ważnych wskazówek dla rodziców

Jak uczą się dzieci?  - 5 ważnych wskazówek dla rodziców

artykuł sponsorowany (*)

Nauka języków obcych nie musi być przykrym obowiązkiem, jeśli wiemy, jak przekazać wiedzę w atrakcyjny...   Więcej

Jak rozwijać umiejętności manualne dzieci w wieku przedszkolnym

Jak rozwijać umiejętności manualne dzieci w wieku przedszkolnym

Zapinanie guzików, samodzielne jedzenie, chodzenie czy tworzenie pięknych obrazków to wszystko efekt...   Więcej

reklama