Ostatnia modyfikacja: 26/10/2012 , artykuł powstał: 28/02/2011

Dzieci i zwierzęta

Za nami okres świąteczny – czas rodzinnych chwil, pysznych potraw i prezentów. Wśród nich wiele nietrafionych, wiele nieprzemyślanych, a także wiele „skrzywdzonych”. Tak, tak skrzywdzonych – mam tu na myśli te „prezenty”, które miały być atrakcją dla dziecka, „żywym pluszakiem” czy też odpowiedzią na panującą modę.

Psy, koty, króliki – rasowe czy też nie, urocze szczeniaczki z czerwoną kokardką na szyi. Część z nich ma już nowy „dom” – schroniska o tej porze roku przeżywają inwazję takich nieprzemyślanych prezentów, część została z domu wyproszona i być może do dzisiaj błąka się po ulicach, część została w domach i umila życie całej rodzinie. Bo przecież może się zdarzyć i tak, że taki pies, kot czy inne zwierzę, znajdzie swoje miejsce w naszych domach i sercach. Będzie naszym towarzyszem dnia codziennego, kompanem do zabaw i najlepszym przyjacielem w gorszych chwilach.

Wszystko to naprawdę może się zadziać, jeśli tylko pojawienie się w domu zwierzęcia będzie decyzją przemyślaną, a nasze dzieci zostaną w odpowiedni sposób wprowadzone w tajniki wspólnego mieszkania i życia z czworonożnym stworzeniem.

Warto więc pamiętać o kilku ważnych kwestiach:

·    Po pierwsze i najważniejsze – zwierzę to nie zabawka. Jeśli nie mamy pewności, że będzie u nas bezpieczne, że nasze dziecko obdarzy je szacunkiem godnym każdej żywej istoty, zrezygnujmy z pomysłu kupienia czy też przygarnięcia psa albo kota. Decyzja o podjęciu opieki nad zwierzęciem nie może być odpowiedzią na zachcianki dziecka czy też panującą modę („bo teraz wszyscy u nas w bloku mają takie ładne małe, białe pieski”). Zanim więc zaczniemy zastanawiać się nad przygarnięciem psa lub kota, przyjrzyjmy się uważnie dziecku – czy jego chęć posiadania zwierzaka jest rodzajem „zachcianki” czy też długo oczekiwanym marzeniem? Jak zachowuje się w towarzystwie zwierząt (np. podczas wizyt u rodziny czy znajomych) – czy potrafi uszanować przestrzeń zwierzęcia czy też gania za nim po całym mieszkaniu i zmusza je do zabawy? Jak długo koncentruje się na swoich dotychczasowych pragnieniach, marzeniach (np. udział w zajęciach tanecznych) – czy po jakimś czasie je porzuca „bo mi się już znudziły” czy też, pomimo upływu miesięcy, opowiada o nich z takim samym entuzjazmem jak na początku?

·    Po drugie – kiedy już zdecydujemy się na zwierzę, pamiętajmy, że przed nad nami wielka odpowiedzialność, ale jednocześnie wielka radość. Oto nasz dom wzbogaci się o nowego członka rodziny – nieco innego od pozostałych, ale nie bez znaczenia dla ich funkcjonowania. Obecność zwierząt w domu odgrywa istotną rolę w rozwoju dziecka. O plusach takiej sytuacji można mówić godzinami, jednak te najważniejsze mogą okazać się pomocne, kiedy zastanawiamy się nad przygarnięciem zwierzęcia do naszego domu. Kontakty z czworonożnymi przyjaciółmi pomagają w niemal każdej sferze rozwoju dziecka – fizycznej (bo przecież trzeba dorównać psu w zabawie i czasem z nim poraczkować, pobiegać czy też poturlać się na dywanie, nie wspominając już o spacerach), emocjonalnej (poprzez możliwość obdarowania uczuciami, ale też ich otrzymywanie – mruczenie kota czy też merdający ogon psa na widok dziecka wracającego ze szkoły), społecznej (uczy empatii, zrozumienia, jak również szacunku dla potrzeb i przestrzeni innych).

·    Po trzecie – jeśli już podejmiesz decyzję, pamiętaj, że początki pobytu nowego mieszkańca w Waszym domu, będą wymagały od Ciebie dużego zaangażowania i uwagi. Twoim zadaniem będzie stworzenie takich warunków, w których zarówno dziecko jak i zwierzę będą się czuć bezpiecznie i w których wzajemne poznawanie się będzie przebiegało stopniowo. Czuwaj nad dzieckiem i psem/kotem podczas ich wzajemnych kontaktów, wytłumacz dziecku na czym polega rytm dnia zwierzęcia – dlaczego tyle czasu przeznacza na spanie, dlaczego czasem ucieka pod stół a innym razem całym sobą zachęca do zabawy. Pamiętaj, że intensywność tych kontaktów powinna być dostosowana do wieku dziecka – już od najmłodszych lat pokazuj więc dziecku, jak się głaszcze zwierzaki (swoją ręką możesz kontrolować rękę dziecka i siłę nacisku), nie pozwalaj na zadawanie bólu zwierzęciu, np. poprzez ciągnięcie za ogon, opisuj dziecku co może czuć psiak lub kot, kiedy jest głaskany delikatnie, a co kiedy ktoś go szarpie. Istotne jest również pokazywanie tego, jak należy traktować zwierzęta na swoim przykładzie, czyli modelowanie. Jeśli dziecko będzie widziało, że zwierzę w naszym domu to przyjaciel, którego rodzice dobrze traktują i o którego dbają, samo nabierze przekonania, że tak powinno być.

·    Po czwarte – jeśli masz taką możliwość, dostarczaj dziecku kontaktów z różnymi zwierzętami. Oczywiście pod kontrolą Twoją i właścicieli tych zwierząt. Dzięki temu Twoje dziecko będzie miało okazję do poznania świata zwierząt, który jest bardzo zróżnicowany. I tak jak Wasz pies czy kot wymaga szacunku, tak samo żółw sąsiada czy papuga cioci. Podczas spacerów pokazuj dziecku motyle, pracujące mrówki czy też wiewiórkę skaczącą po gałęziach – to dobra okazja do tego by opisywać i wyjaśniać dziecku świat tych stworzeń. Kontakt z przyrodą będzie miał również korzystny wpływ na rozwój intelektualny Twojego dziecka – wycieczki do zoo, książeczki z obrazkami zwierząt czy też płyty z odgłosami, np. ptaków, mają ogromną wartość edukacyjną.

·    Po piąte – mając w domu zwierzę, nawet przedszkolak może uczyć się odpowiedzialności i obowiązkowości. Możesz pomóc mu w tym, przydzielając (dostosowane do wieku) obowiązki, np. wymiana wody w klatce królika, nakarmienie rybek czy też umycie miski psa.

·    Po szóste – zwierzę może być najlepszym przyjacielem dziecka, a dziecko najlepszym przyjacielem zwierzęcia. Poza wspólną zabawą, niejednokrotnie mogą łączyć ich tajemnice i sekrety – niech więc nie dziwi Cię fakt, że dziecko szepce do ucha psa o swoich przeżyciach w szkole, a przed snem przytula kota i wycisza się przy jego mruczeniu. Więź jaka może łączyć te dwie istoty, może być naprawdę czymś wyjątkowym, a rolą rodzica będzie zadbanie o to, żeby miała szansę zaistnieć i rozwijać się w atmosferze wzajemnego zaufania.

Anita Janeczek-Romanowska
psycholog

Wychowanie dziecka - przeczytaj pozostałe nasze artykuły.

Rozwój dziecka w wieku przedszkolnym - kliknij tutaj.

 

reklama

Ocena: 0 z 5. Ocen: 0

Kliknij, żeby dodać swój głos

Czy ta strona może się przydać komuś z Twoich znajomych? Poleć ją:

Zobacz także

Kupujemy zwierzątko

Kupujemy zwierzątko

Rodzice rozważają zakup zwierzątka dla małego dziecka z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że często...   Więcej

Utrzymanie porządku a nasi pupile

Utrzymanie porządku a nasi pupile

„Pies w domu być musi” – zawsze dobitnie podkreśla mój znajomy twierdząc, że rodzina bez zwierzaka jest...   Więcej

Kumpel malucha, czyli zwierzak w domu

Kumpel malucha, czyli zwierzak w domu

Prawie każdy z nas ma w domu lub przynajmniej chciałaby mieć jakieś zwierzę. Jedni wolą „tradycyjne”...   Więcej

Chodź opowiem ci bajeczkę…

Chodź opowiem ci bajeczkę…

Bajki to utwory najbliższe dziecku, można  powiedzieć, że towarzyszą malcowi niemalże od pierwszych chwil...   Więcej

Idziemy w gości – twoje dziecko mistrzem dobrych manier

Idziemy w gości – twoje dziecko mistrzem dobrych manier

Zdarza się, że całą familią chodzicie w gości – to miłe, ale i często stresujące chwile. Niezależnie od...   Więcej

Dlaczego ono nie słucha?!

Dlaczego ono nie słucha?!

Dlaczego dzieci nie słuchają? To pełne emocji pytanie zadaje sobie wielu rodziców. Każdemu dziecku zdarza...   Więcej

reklama