reklama
To ja rządzę - jak dzieci przejmują kontrolę i co z tego wynika

To ja rządzę - jak dzieci przejmują kontrolę i co z tego wynika

Mały Andrzejek krzyczy, że nie będzie jadł kaszki swoją plastikową łyżeczką, tylko tamtą, dużą i zwykłą. Duży Andrzej wychodzi na parapet okna, bo mama nie chce mu kupić gry komputerowej. Mała Zosia żąda, by mama zaparkowała samochód nie tutaj, a tam, koło drzewa. Duża Zofia za przygotowanie się do klasówki każe rodzicom płacić coraz to wyższe kwoty.

Ot po prostu zachcianki małych dzieci – małe, nieszkodliwe, często absurdalne, za to nie kłopotliwe w spełnieniu , jednak jest peweirn haczyk. Ustępowanie dzieciom na każdym kroku może stać się początkiem procesu kreowania małego tyrana.

  • Spełniając każdą zachciankę dziecka, nie stosując reguł życia, podporządkowujemy się dziecku i jego „widzimisię”  - zaburzamy jego poczucie bezpieczeństwa, tworzymy nienaturalny i nieprawidłowy układ relacji: rodzic - dziecko.
  • Dziecko nie zawsze chce wszystkiego, o co prosi – jeśli ma spełnione wszystkie zachcianki, zaczyna się nudzić i ... zniechęcać.
  • Dziecko powinno mieć wyznaczone granice - jasne zasady co mu wolno, a czego nie.
  • Żądania, nie wypełnianie poleceń, krnąbrne zachowanie – a u jego podstaw... próba sił i badanie granic „ile mi wolno”, „na ile mogę sobie pozwolić”
  • Bezradność rodziców potęgują frustrację dziecka, a jeśli spróbują przerwać to "błędne koło", wtedy dochodzi do scen buntu  i agresji
  • Jeśli dojdzie do sytuacji, że dom podporządkowany jest małemu tyranowi: to on ustala plan dnia, reguły życia – dziecko wbrew pozorom (wydawać by się mogło, że jest zadowolone, że wszystko jest tak, jako on chce)  czuje się zagubione, jego poczucie bezpieczeństwa jest zachwiane, budzi się w nim lęk i ... złość. Jak to? Ono tylko testowało rodziców, nie chce przejmować ich roli - chce być po prostu dzieckiem, a mama i tata mają być dla niego oparciem!

Co robić, kiedy dziecko przejmuje kontrolę i zaczyna rządzić?

  • Pamiętać, że aby wymóc na dziecku odpowiednie zachowanie, rodzice muszą mieć autorytet w oczach dziecka - być konsekwentnym, mądrym i godnym zaufania.
  • Reagować na karygodne  zachowanie. Nie udawać, że się nie widzi i nie słyszy.
  • Nie spełniać wszystkich bądź absurdalnych zachcianek dla świętego spokoju, choćby były naprawdę niekłopotliwe.
  • Nie bać się mówić „nie”.
  • Rozpieszczać, ale nie rozpuszczać - dziecko nie oczekuje całkowitej swobody i braku jakichkolwiek zasad czy ograniczeń. Przeciwnie - potrzebuje jasno określonych norm oraz konsekwentnego ich przestrzegania
  • Jeśli dziecko terroryzuje cię: „nie kupisz mi, bo mnie nie kochasz”, odpowiedzieć „nie, nie kupię ci, bo cię kocham”     
  • Skupić się na przywróceniu równowagi w rodzinie i prawidłowej relacji rodzic -dziecko. Dziecko ma być dzieckiem, nie osobą na stanowisku kierowniczym!
  • Kochać mądrze - zbyt rygorystyczna postawa wychowawcza sprowadza się do tresury i tłumi spontaniczny rozwój dziecka, natomiast wychowanie bezstresowe w konsekwencji godzi w poczucie bezpieczeństwa malucha.
  • Rozmawiać, przytulać - jeśli dziecko czuje się kochane, wszelkie zakazy rodziców, nawet gdy wywołają krótkotrwały bunt, zostaną przez nie zaakceptowane.
  • W miarę dorastania obarczać dzieci obowiązkami domowymi.
  •  Interesować się, co dzieci czytają, co oglądają i w co grają.
  • Rozmawiać, tłumaczyć.
  • Jeśli sytuacja poważnie wymknęła się spod kontroli – najlepiej skontaktować się ze specjalistą, psychologiem.

Monika Zalewska - Biełło

 

reklama