Gdy dziecko dręczą równieśnicy

Gdy dziecko dręczą równieśnicy

O znęcaniu, dręczeniu czy zastraszaniu mówimy wówczas, gdy dziecko jest krzywdzone przez inne dziecko lub grupę dzieci – i jest to działanie dotkliwe, celowe i trwa przez dłuższy czas. Znęcanie się – niestety - jest zjawiskiem powszechnie występujących w szkołach, na podwórkach, w grupach rówieśniczych. Skąd skala zjawiska? A i jakie są rzeczywiste dane? Często przecież złapanie winnych jest utrudnione, ponieważ są oni dręczycielami wyrafinowanymi - ich poczynania są niezauważalne dla osób postronnych. Problem oficjalnie więc nie istnieje, winni nie są ukarani - tylko ofiarom ciężko jest żyć i się bronić.

Znęcanie może przybierać różne formy:

  • bójki, zaczepki i rękoczyny,
  • zabieranie, niszczenie rzeczy,
  • nieprzyjemne uwagi, przezwiska,
  • szydzenie, ośmieszanie -  dręczenie werbalne,
  • nieprzyjemne spojrzenia – próby zaszczucia,
  • groźby, zastraszanie, wmuszenia,
  • rozpuszczanie plotek – w klasie, w szkole, a nawet w internecie,
  • izolowanie od grupy – choćby w grach zespołowych i wspólnych zabawach.

Dlaczego tak się dzieje?

Nie ma jednego, uniwersalnego powodu, dlaczego niektóre dzieci stają się tyranami, a inne ofiarami. Zazwyczaj dręczycielami stają się dzieci agresywne, bojowo nastawione do świata, na swe ofiary wybierając łatwy cel, jednostki – w swojej ocenie - słabsze, które nie będą mogły lub chciały się bronić; są ciche, nieśmiałe, ułomne czy z jakiś powodów niepopularne w grupie.

Dziecko, które jest zastraszane, najczęściej przeżywa traumę – a jej skutki mogą być dotkliwe na długo po tym, jak problem zostanie rozwiązany.

reklama

Nękane dziecko może być:

  • smutne, samotne i zamknięte w sobie – nie chce wyjść ze swoim problemem na zewnątrz,
  • czuje się upokorzone, wstydzi się sytuacji, w jakiej się znalazło,
  • boi się przyszłości - eskalacji konfliktu,
  • brak mu pewności siebie, ma niską samoocenę, źle o sobie myśli – może nawet czuje, że zasługuje na takie złe traktowanie przez innych,
  • żyje w stresie, próbuje unikać kontaktu z oprawcą – nie chce chodzić do szkoły czy na podwórko,
    może przezywać depresję i mieć myśli samobójcze.

Jak pomóc nękanemu dziecku?

  • Przede wszystkim bądź otwarty na możliwość, że twoje dziecko może być zastraszane  – to się dzieje nie tylko na filmach.
  • Uważnie obserwuj swoje dziecko. Jeśli widzisz, że jest inne niż zazwyczaj – pytaj, co się dzieje.
  • Bądź otwarty na dialog, zachęcaj do rozmów i zwierzeń, ale - to ważne - uważnie słuchaj.
  • Jeśli twoje dziecko mówi, że jest zastraszane – nie bagatelizuj problemu, nie udawaj, że go nie ma. Jeśli ono czuje, że jest nękane - uwierz w to i zacznij działać.
  • Bierz swoje dziecko na poważnie. Powiedz, że dziękujesz za zaufanie i cieszysz się, że ci powiedziało o swoich kłopotach. Zapewnij je, że miało rację, że ci się zwierzyło.
  • Nie obwiniaj dziecka! Ono na pewno nie zrobiło niczego, za co mogłaby spotkać je tak okrutna kara. Jednocześnie przyjrzyj się dziecku – zastanów się, dlaczego inne dzieci mu dokuczają. Może jego opowieści naprowadzą cię na jakiś trop, a ty będziesz umiał mu w tym pomóc.
  • Porozmawiaj ze swoim dzieckiem i wypracujcie sposoby rozwiązania problemu. Rozmawiajcie, jak twój syn czy córka mogą się bronić, jak reagować.
  • Jeśli czujesz, że dziecko nie daje sobie rady z tym brzemieniem – skonsultuj się z psychologiem.
  • Zapisz dziecko na zajęcia pozalekcyjne – treningi sztuki walki, piłki nożnej czy choćby basen. Niech realizuje swoją pasję, to pomoże mu nie tylko odreagować stres, ale poczuje się mocniejsze – to pozwoli mu na odbudowanie pewności siebie i wiarę we własne siły.
  • Nie obiecuj zatrzymać problemu zastraszania w tajemnicy – działanie wymaga bowiem współpracy i otwartego rozpatrzenia kwestii. W pojedynkę nic nie zdziałasz.
  • Jeśli dziecko jest dręczone poza szkołą - porozmawiaj z jego rodzicami. Jeśli nękanie ma miejsce w szkole – powiadom dyrekcję, wychowawcę, pedagoga. Nauczyciele nie zawsze wiedzą, że dziecko jest prześladowane. Przedstaw sprawę jasno – liczysz na współpracę ze strony szkoły, a i nie pozwolisz na agresywne zachowania w stosunku do swojego dziecka. Nawet wówczas, gdy władze szkoły zapewnią cię, że potraktowały zgłoszenie poważnie i podejmą wszelkie kroki, żeby rozwiązać problem, pozostań z nimi w kontakcie – trzymaj rękę na pulsie.


mzb

 

Ocena: 3.29 z 5. Ocen: 33

Kliknij, żeby dodać swój głos

Czy ta strona może się przydać komuś z Twoich znajomych? Poleć ją:

Zobacz także

Jeśli masz zastrzeżenia do nauczyciela, koniecznie z nim porozmawiaj

Jeśli masz zastrzeżenia do nauczyciela, koniecznie z nim porozmawiaj

Marcin wrócił ze szkoły zapłakany. Dostał trójkę z wypracowania na temat: „Opisz kilka dni przygód ze...   Więcej

Dziecko niepełnosprawne w szkole

Dziecko niepełnosprawne w szkole

Od kilku lat młodzież i dzieci niepełnosprawne trafiają do szkoły ogólnodostępnej, która nadal nie jest...   Więcej

Dziecko i jego szkolne konflikty

Dziecko i jego szkolne konflikty

„Mamo, bo ona powiedziała... Tato, bo on mnie popchnął!” – zdarza się, że to pierwsze słowa, jakie...   Więcej

Pomocy! Moje dziecko nie chce chodzić do szkoły!

Pomocy! Moje dziecko nie chce chodzić do szkoły!

Badania dowodzą, że co czwarte dziecko nie chce chodzić do szkoły. Przyczyny są różne, niemniej rzadziej...   Więcej

Gdy dziecko sobie nie radzi – niepowodzenia szkolne

Gdy dziecko sobie nie radzi – niepowodzenia szkolne

Zdarza się, że dziecko kończące naukę w klasie III jako dobry uczeń, w nowym roku szkolnym przynosi...   Więcej

Stop kompleksom nastolatka!

Stop kompleksom nastolatka!

Każdy człowiek ma wady i zalety, nie jesteśmy przecież idealni. Niewielu jest takich, zarówno dorosłych...   Więcej

reklama

Niezbędniki w dziale szkoła